CHOVE. ESTOU A ANDAR.
Chove por min. Son chuvia.
Unión perfecta. As tempas oprimidas.
Difusa luz, difuso pensamento.
Un sentir vexetal. Fresco ulido a mazá,
aherba, a gris, a terra mol e nova…
Mais estou algo triste, como ponla amaiada
polo peso da chuvia.
Cae a chuvia. Eu ando. As árbores raiolan,
se as augas enguedéllanse, serpean e florecen.
Son auga, luz, recendo, herba e terra.

Chove. E a chuva arrasta entre a terra as nossas almas fazendo sombras tristes nos vidros molhados. Chove. Mas é isso, apenas chuva nos vidros e nas ramas. Apenas água carregada de vida pronta para brotar.
Nao estejas triste. Triste nao te posso quase imaginar. Nao te posso lembrar.
Beijinhos.
Es lo más bonito que me han dicho jamás!!!!
Ya no podría estar triste más. Gracias.
De todas formas sólo estaba así…un poco morriñosa…
Beijinhos